Bitcoins:

Mijn bitcoin adres is:

1FiehAQfLGfooASRsSXsQiz8eUfRy4J3Pv

Social Media:

Abonneer:

via RSS

Oudere Posts:

2018
Februarie

Vrijheid wat is dat?

Kan een samenleving stabiel zijn zonder religie?

Religie voor en na de verlichting?

Hoe dachten de mensen voor de verlichting?

Rassen realiteit

De ethnostaat

Het NAP een ideologie?

Waarom de rijken rijker worden en de armen armer

Wat je zegt ben je zelf...

Januarie

NAP en de menselijke natuur

Vrijheid

Stoïcisme

Hoe zit het met de stabiliteit van het mannelijk en vrouwelijk imperatief?

Peterson vs Newman - de fallout

Prof. Jordan Peterson op Channel 4

Vrije wil

Non Agressie Principe, een bewuste keuze

Non Agressie Principe

Sam Harris en de steniging

Het Individu vs het Collectief

Adam Kokesh vs Stephan Molyneux

Kritische Theorie

Creativiteit

Weg met die suikerpot!

2017
December

Samenzweringen - zijn ze nodig?

BTC - nogmaals

Tijdspreferentie

BTC - Grafiek

BTC - De crash - alweer

Goed en kwaad

Politieke richtingen

r/K Theorie: Pendelbeweging

De vertrouwensketen

Bitcoin futures

Overton window

r/K Theorie: Instelling

Historisch verloop van IQ

r/K Theorie: een introductie

Een model van ons brein

November

Libertarisme - een doodlopende weg?

Bitcoin: een uniek systeem

r/K theorie: Basisinkomen

r/K Theorie

Samenzweringen

Deposito garantie stelsel onder vuur

De na-oorlogse K-r verschuiving

Evolutie of devolutie (regressie)

De Anterior Cingularis Cortex

De Amygdala

Eigendom

K Strategie

r Strategie

r/K Strategieën

Gelijkheid

Oktober

Een gedachte, deel 6: Waarom in het westen?

Een gedachte, deel 5: religie

De discussie - T. Russell vs S. Molyneux

Een gedachte, deel 4: dynamiek tussen de imperatieven en realiteit

Gezondheid, de eerste stap: Slapen

Rasisme, IAT en interne motivatie

De Drie Grootste Uitvindingen

Een gedachte, deel 3: objective realiteit

De komende revolutie en teleurstelling

Hoe een cultuur sterft

Een gedachte, deel 2: mannelijk en vrouwelijk imperatief

Een gedachte, deel 1: wereldbeeld en individualisme

Gezondheid

Minimumloon

Financiële Vaardigheid: Kopen en verkopen van aandelen

September

Financiële Vaardigheid: Wat zijn aandelen?

Mag je plezier hebben?

Universeel Basisinkomen

Podcasts

Lezen

Brein en lichaam

Ik denk, dus ik besta?

Wat is Beter?

Classic Jekyll Theme

Zijn mensen slecht?

Waarom zijn de rijken rijk?

Conservatief versus progressief

Financiële Vaardigheden: Herhalende Risico's

Orde en chaos

Dominantie Hiërarchie

Augustus

Archetypes

Filosofie: Postmodernisme

Schematisch overzicht van de geschiedenis van kennis

Globalisme en progressivisme

Financiële Vaardigheden: De Spaarrekening

Geschiedenis van de filosofie

Twee soorten logica

Waarom accepteren we belasting?

Financiële Vaardigheden: Risico

Politiek: Elite en Ideologie

Mindset - overvloed of schaarsheid?

Goodby google

Gaia en Zeitgeist

Politiek: Voluntarisme

Financiële Vaardigheden: Sparen

Juli

Financiële Vaardigheden: Berekenen

Financiële Vaardigheden: Rente

Financiële Vaardigheden: Goud

Financiële Vaardigheden: Geld

Financiële Vaardigheden

Techniek en een parabel

Een nieuw thema

Wat is een meme?

Posts

Vrijheid wat is dat?

In de vorige post schreef ik over ‘de twee’ problemen van de mens die geen relaties meer heeft met zijn omgeving. De eerste heb ik in die post al beschreven (dat ging over de attractors in het intellectuele landschap). De tweede gaat over ‘vrij zijn’.

Iemand die geen relaties meer heeft met zijn omgeving en totaal objectief is geworden, inclusief zichzelf, heeft de maximale vrijheid die mogelijk is. Zou men denken.

Maar als je volledig vrij bent van relaties met de wereld waarin je leeft, dan verdwijnen ook je voorkeuren. Je vindt een auto mooi omdat hij je op een -wellicht onbewuste- manier aanspreekt. Je voelt je aangetrokken door het ontwerp, de vorm etc. Een voorkeur is een relatie. Wanneer je vrij bent van voorkeuren dan heb je de vrije keuze, maar je hebt niets meer om te kiezen.

Nu is het als mens onmogelijk om volledig vrij te zijn van alle relaties. Maar het post-modernisme probeert dit wel als filosofie te verkopen: Alles is subjectief. Als alles subjectief is, is er geen objectief verschil meer. Men zou dan net zo goed een aardappel kunnen bewonderen om zijn unieke vorm als een auto. En als die aardappel door iemand geplet wordt, dan geeft dat niet, want ook deze nieuwe vorm is uniek…

Voor een post modernist is iedereen uniek… en volkomen waardeloos. Een post modernist kan persoonlijke voorkeuren hebben, maar hij zal zich tegelijkertijd moeten realiseren dat dit niet echt is en alleen voor hem -ten minste tijdelijk- het geval is.

Een post modernist streeft zo te zeggen naar maximale vrijheid. En naarmate hij dichter bij die vrijheid komt, ontdekt hij dat er minder redenen zijn om vrij te willen zijn. Niet voor niets zeggen we dat postmodernisme in zijn uiteindelijke consequentie nihilistisch is.

Vrijheid bestaat alleen als we kunnen discrimineren: i.e. onderscheid kunnen maken. Pas wanneer we verschil kunnen zien, en weten dat dit verschil ook door anderen gezien wordt -objectief is- dan kunnen we een echte keuze maken. (Als het verschil alleen in ons hoofd zit, dan kunnen we nog steeds wel een keuze maken, maar we zouden ook kunnen besluiten om onze voorstelling te veranderen!)

We kunnen stellen dat vrijheid alleen mogelijk is wanneer er geen volledige vrijheid is. De omgeving beperkt onze acties omdat ze een objectieve structuur heeft. Uit die objectieve structuur ontstaan beperkingen en daarmee ook voorkeur, i.e wordt vrijheid mogelijk. Vrijheid is de keuze uit de opties die nog open staan.

Vrijheid -zoals ik ook al eens eerder heb geschreven- is een beleving. Het is niet objectief meetbaar. Het streven naar vrijheid als een algemeen goed is niet zinvol. Meer vrijheid relativeert keuzes, totdat de volledige vrijheid geen relevante (relatie-volle) keuzes meer mogelijk maakt. Het zou beter zijn om naar concrete doelen te streven, en daarvoor de aanwezige vrijheid te gebruiken.

Kan een samenleving stabiel zijn zonder religie?

Ik heb niet zo heel veel tijd, dus vandaag maar een korte post. Het borduurt voort op de twee meest recente posts.

Wanneer de verlichting de relaties kapt tussen de mens en zijn omgeving, dan houden we een mens over die “overal heen kan”. Hij is “vrij”.

Daar kleven twee problemen aan, de eerste in deze post.

Als we nader analyseren waar zo’n “vrije” persoon intellectueel naar toe kan gaan, dan zijn er twee uitersten te ontdekken. Als eerste de instelling “Ik sta bovenaan en iedereen is ondergeschikt”. En als tweede: “alle mensen zijn hun eigen heerser”. Tussenliggende oplossingen kan ik me maar moeilijk voorstellen. IMO zijn deze twee uitersten als ‘attractors’ te beschouwen. Vroeg of laat drift een samenleving uit losgeslagen mensen naar één van deze beide eindstadia toe.

Ik sta bovenaan: Mensen kennen een ingebouwde dominantie hiërarchie, dus men vindt gemakkelijk een plaats in welke hiërarchische structuur dan ook. Maar zonder een religie die moraal gedrag afdwingt zal deze hiërarchie absolute macht naar beneden hebben. Een dictatuur waarin de leiders volgens eigen willekeur handelen is het gevolg. Met af en toe een bloedige rebellie natuurlijk.

Het andere uiterste waarin losgeslagen mensen kunnen belanden is de anarchie. Ik bedoel anarchie in de oorspronkelijke betekenis: zonder heersers. In dit uiterste heeft iedereen even veel rechten, men is allemaal gelijk. Dit is een instabile situatie omdat a) niet iedereen gelijk is, en b) de mens geen ‘ingebouwde’ ondersteuning heeft voor dit concept. Zeer waarschijnlijk zal deze situatie dan ook niet ontstaan, maar ontsporen naar een soort communisme (of extreem socialisme). Met een omweg, en vol goede bedoelingen. Echter het eindresultaat is zeer waarschijnlijk een communistische of absolutistisch-sociale wereldstaat.

Zoals ik er nu tegen aankijk is een moreel anker noodzakelijk om te voorkomen dat men in het ene of andere uiterste beland. Religie is zo’n moreel anker.

De verlichting heeft de mens bevrijd van religieuze banden, maar heeft ook de religie zelf ernstig aangetast. Ik zie voorlopig de verlichting dan ook als een experiment waarvan het eindresultaat nog niet bekend is.

Religie voor en na de verlichting?

Als voorzetting op de vorige post.

Voor de verlichting dachten de mensen over zichzelf vooral als een deel van het geheel. Dwz men bestond in een web van connecties. Ik speculeer dat dit web van connecties en de religie feitelijk hetzelfde waren. De religie regelde hoe men met elkaar en met de objecten cq de relaties met die objecten omging.

De rest van deze post gaat op een speculatieve manier met dit idee om en probeert te verkennen hoe dit plaatsvond en hoe zich dit ontwikkelt zou kunnen hebben na de verlichting.

Men had waarschijnlijk geen spirituele binding met elke veldkei in het land, maar ging er mogelijk wel van uit dat god deze veldkeien had geplaatst. Al naar gelang religieuze overtuiging zal dat wel geresulteerd hebben in het verwijderen van deze keien, of het angstvallig laten liggen. I.e. men kan zo de relie als verbindende factor in het dagelijks leven gezien kunnen hebben. Religie en het leven van alledag was één en hetzelfde.

De verlichting heeft deze band verbroken en een scheiding aangebracht tussen religie en de wereld van alledag. Dat is tamelijk diepgaand. Geen wonder dat Kant probeerde om religie terug te brengen (hetgeen uiteindelijk resulteerde in het post-modernistische nihilisme)

Vandaag de dag worden we met de gevolgen van deze breuk geconfronteerd. Want al vond de verlichting al veel vroeger plaats, het was natuurlijk niet tegelijk overal aanwezig. Zeker in de eerste 100 a 200 jaar zal het hoofdzakelijk in de intelligentia verbreiding gevonden hebben. Daarom konden de positieve effecten van de verlichting (betere wetenschap en technologie) zo sterk naar voren treden. De maatschappij bleef in eerste instantie stabiel omdat daar de traditionele religieuze rol bewaard bleef. Vanuit deze stabile basis kon een kleine intelligentia zo grote wetenschappelijke en technische sprongen maken.

Toen het nodig werd om fabrieken met arbeiders te vullen (1880-1940?) is ook de verlichting aan het gewone volk verkocht. Vooral via onderwijs (schoolplicht cd leerplicht) denk ik. Onderwijs naar het pruissische model was er vooral op gericht om arbeiders (gestandaardiseerde vaardigheden, onderwerping aan gezag) te vormen. Maar het was onvermijdbaar dat hiermee ook de verlichting zijn weg naar de gewone man vondt.

De verdere democratisering van het onderwijs en de invoering van meer en uitgebreider hoger onderwijs kunnen er goed voor gezorgd hebben dat het post-modernisme aan invloed won. Ik begin dan ook het hoogtepunt van het post-modernisme te zien als het eigenlijke hoogtepunt van de verlichting. De verlichting moest wel uitmonden in het postmodernisme.

Er is ook een zekere samenhang te zien tussen de schoolplicht cq leerplicht, de invloed van de verlichting op de alledaagse dag en de verschuiving van K-dominatie naar r-dominatie. Wat ik daarmee precies aanmoet weet ik nog niet. Maar het lijkt me dat dit geen puur toeval is.

Al deze trends ziende, vraag ik me af hoe dit nu verder moet gaan. Het komt op mij als onvermijdelijk over dat de trends van 1950-2015 aan het omkeren zijn. Maar wat betekend dat precies? De omslag van r-dominatie naar K-dominatie ligt voor hand. Maar waar moet het met de filosofie naar toe? Terug naar de religie lijkt me grotendeels onmogelijk. De atheïsten kunnen niet zo maar even omschakelen.

Het barst tegenwoordig van de guru’s die ons vertellen hoe te leven en hoe success te hebben. Is dit een nieuwe trend die de religie vervangt? Maar zonder een duidelijke filosofische fundering zie ik dat niet zo snel gebeuren. Wel laat het success van Jordan Peterson zien dat er een behoefte is. Er zijn al mensen die zich “Atheïstische Christenen” noemen.

Overigens zie ik binnen de kerken nog een gerelateerd probleem. De religie (protestant en katholiek beide) zijn sinds ongeveer de jaren 80 zich steeds meer op “liefde” gaan concentreren. Oorspronkelijk kennelijk als reactie op maatschappelijke trends en later mogelijk ook in een poging om meer mensen aan te spreken. Echter alle liefde ten spijt, de kerken zijn leeggelopen. Ik vermoed dat wanneer men zich enkel op naastenliefde richt en daarbij de ‘naaste’ als ‘iedere niet gelovige’ ziet, men een kapitale blunder begaat. Want als niet-gelovigen ook geaccepteerd worden, waarom zou je dan gelovig blijven? Kun je dan niet net zo goed buiten de kerk leven en -eventueel- op het laatste moment (65+) weer gelovig worden?

Inmiddels zijn de kerken zwaar met SJWs (Social Justice Warriors) overspoeld in leidinggevende posities. Het zal een hele klus worden om dit tij te keren. Maar als wat ik denk te zien in de maatschappelijk trend waar is, dan denk ik dat predikanten en priesters (mannelijke!) die zich meer bezinnen op de oorspronkelijke boodschap van de kerk wel eens een goed gevolg kunnen gaan trekken.

Hoe dachten de mensen voor de verlichting?

In Jordan Peterson’s book “12 Rules for Life” heeft hij het in hoofdstuk 2 over de manier waarop we over onszelf en de wereld denken. Tegenwoordig is het zo dat de meeste mensen in het westen over zichzelf en de wereld denken als een verzameling objecten. Een stoel, een huis, een auto etc. En ik bevind me als een ander object in deze wereld van objecten. En deze objecten bestaan weer uit andere objecten. Dit noemt men ook wel reductionistisch denken.

Het is waarschijnlijk dat voor de verlichting de mensen op een andere manier dachten over zichzelf en de wereld om hen heen. Niet als op zichzelf staande objecten, maar als een netwerk van relaties. Niet alleen relaties tussen mensen, maar ook relaties tussen mensen en de dingen. Een huis is niet van jou, maar je bent zelf net zo zeer van het huis als het huis van jou is. Het huis beschermt jou en jij beschermt het huis. Het wordt zo een deel van jezelf. En dit strekte zich uit tot het gehele wereldbeeld. De mens was niet los te zien van zijn omgeving.

De verlichting kapte de persoonlijke band tussen ik en de wereld om ons heen. Ze werd vervangen door natuurwetten.

Nietzsche was één van de mensen die dit herkenden als een probleem. En dat was voor hem de aanleiding om te voorspellen dat nihilisme de uiteindelijke uitkomst moest zijn en daarmee de ondergang van het westen.

Achteraf gezien is dit inderdaad logisch, wanneer we persoonlijke relaties vervangen door natuurwetten worden we geïsoleerd van onze omgeving. We zijn niet langer deel van iets. En wanneer dan blijkt dat we nooit echt zekerheid kunnen krijgen over onze observaties en ervaringen, wat houden we dan nog over? Alles is subjectief? Wel, dat heet nihilisme. En als we nihilisme en de menselijke natuur samen nemen dan blijf je met een machtsspel over. Iedereen probeert iedereen ondergeschikt te maken. Macht hebben over is het enige dat blijft wanneer we onze relaties met de wereld om ons heen afbreken.

Dit komt ook terug in de manier waarop we voor onszelf zorgen. Roken, Alcohol, Suiker, het zijn allemaal dingen die ons lichaam aantasten. Maar wij ervaren ons lichaam niet meer als een deel van ik, maar als iets dat apart staat. Ik zit in een lichaam, maar we hebben er nauwelijks nog een relatie mee. Als het stuk gaat gaan we naar een doctor, net zoals we met de auto naar de garage gaan. Even klaar maken aub.

Stel daartegenover het geïntegreerde denken van voor de verlichting. Ik zoals wij dit begrijpen bestond toen niet. Ik was een verzameling tweeweg relaties met de wereld om ons heen. Dat levert geheel andere motivaties op. Zo zullen wij tegenwoordig een dierbare vriend (of huisdier) wel naar de doctor sturen, maar zijn we niet bereidt om net zo goed voor ons eigen lichaam te zorgen. Het is net alsof we wel herkennen dat iemand anders van zijn lichaam afhankelijk is, maar dit niet zo ervaren in onszelf. De relatie met vriend of huisdier strekt zich uit tot hun lichaam, maar bij onszelf missen we deze verbinding.

Relaties lijken belangrijker te zijn dan natuurwetten of bezit. We bezitten ons lichaam, maar we hebben een relatie met ons huisdier of andere personen.

Het mag duidelijk zijn, relaties bestaan nog steeds, maar het reductionisme heeft deze verzwakt tot het punt dat ze duidelijk achterblijven op de objectivering. Ik twijfel er sterk aan of dit een goede trend is. Geluk lijkt vooral in relaties te vinden te zijn. Zou het dan niet voor de hand liggen om meer aan onze relaties te werken? Inclusief de relatie met ons eigen lichaam?

Rassen realiteit

Nadat ik gisteren de ethnostaat heb laten passeren moet ik nu ook wel de rassen realiteit aanspreken.

Rassen realiteit gaat over het erkennen dat er menselijke rassen zijn. Hetgeen na de ontkenning door de postmoderne-progressieven met “alles is een sociaal construct” wel een vleugje frisse lucht is. Voor en tegenstanders kunnen zich nu uren amuseren met te vragen “wie wel en wie niet tot een bepaald ras behoort”.

Dat rassen bestaan is duidelijk, alleen een nihilist kan dusdanig wereldvreemd zijn dit te ontkennen. Om er toch even kort op in te gaan: we spreken bijvoorbeeld over verschillende honden rassen, katten rassen, paarden rassen en wie weet wat nog meer voor rassen. Al deze rassen verschillen van elkaar op uiterlijkheid. Ga naar een dierenhandel en vraag eens naar een hond… de eerste vraag die terugkomt is “welk ras?”. De indeling in rassen heeft het doel om binnen een soort verschillende groepen te duiden. Dit is niet altijd gemakkelijk, en er zijn veel randsituaties. Toch zal niemand ontkennen dat er hondenrassen zijn. Logisch gezien kunnen we dit ook bij mensen doen, en de rassen-overgangen aan de hand van uiterlijke kenmerken maken. Dat werkt niet altijd en overal, en dat hoeft ook niet. Maar we beweren toch ook niet dat rood en oranje hetzelfde zijn? ook al kunnen we misschien niet precies aangeven waar iets nog rood is en wanneer het oranje wordt.

De echte vraag is imo dan ook niet of rassen bestaan, maar wat we daarmee zouden moeten doen.

En voor zover ik conclusies kan trekken uit de discussies, denk ik dat het een simpel antwoord is: Nee.

Laat iedereen zijn grootst mogelijke vrijheid, en dit ‘probleem’ lost zich vanzelf op.

Maar daar wringt wel de schoen: het is immers (post)modern om de blanken van alles en nog wat de schuld te geven. Als er ergens verschil in uitkomst is dan moet dat wel door de blanken veroorzaakt zijn. Het rassen probleem zit hem dan ook -op dit moment- vooral in de (blank gedomineerde!) links-progressieve hoek. Zouden zij stoppen met het spelletje alles is schuld van de blanken dan is er binnen een tiental jaren geen sprake meer van rassenongelijkheid. Rassenongelijkheid wordt in stand gehouden door bij het minste en geringste ‘rasisme’ te roepen. Nu, de rassen zijn niet gelijk (anders zou er geen ras zijn). Dus ik verwacht ook niet dat iedereen dan dezelfde uitkomst zou hebben. Uitkomst is uiteindelijk afhankelijk van verdienste. En verdienste is afhankelijk van gedrag. Niet iedereen gedraagt zich hetzelfde, en dus zal ook niet iedereen de dezelfde uitkomst hebben. Maar daar is niets verkeerd aan. Integendeel, dat levert juist de verscheidenheid op die men zegt te willen.

Door een verdiensten gebaseerd systeem te gebruiken valt het rassenverschil weg. Discriminatie houdt op een issue te zijn wanneer we er niet langer over spreken. En ik mag me in het gezelschap van Morgan Freeman wanen met deze instelling:

Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik nu het thema van de ethnostaat buiten beschouwing laat, en dat is in zekere zin ook zo. Ik geloof niet dat een ethnostaat de (of zelfs ‘een’) oplossing is. Maar zelf wanneer men een ethnostaat wenst dan nog zou een verdiensten gebaseerd systeem hiervoor (deels) kunnen zorgen.

Wanneer rasisme tot het verleden behoort en iedereen in maximale vrijheid leeft, dan valt te verwachten dat mensen soortgelijke mensen opzoeken. Dit fenomeen is zo oud dat het eigenlijk alleen in blanke landen gezegd hoeft te worden. Mensen zoeken vrijwel altijd dezelfde soort op. Men voelt zich zo nu eenmaal het meeste thuis. deze vrijwillige scheiding in bevolkingsgroepen verwatert over tijd (integratie!) dan vanzelf wel. Al zal dat waarschijnlijk wel een honderdtal jaren duren.