Nicholas Taleb is één van mijn favoriete schrijvers. Wanneer hij een boek schrijft dan koop ik ongezien.

Zijn eerste boek was “Fooled by Randomness” dat ik inmiddels in twee verschillende uitgaves heb gelezen. Daarna kwam de “The Black Swan”, gevolgd door “Antifragile” en dan nu zijn laatste “Skin in the Game”.

De eerste twee zijn heel gelijkaardig. Absolute aanraders, maar 1 van de twee is genoeg.

Met “Antifragile” heeft hij imo een soort ‘magnus opus’ geschreven. Een fantastisch boek.

De verwachtingen waren dan ook redelijk hoog gespannen.

Nu zou ik graag schrijven dat hij niet teleurstelde, maar dan overdrijf ik wellicht. Skin in the Game is een heel goed boek, en zeker vergelijkbaar met Fooled by Randomness. Maar het niveau van Antifragile haalt hij niet.

In zijn laatste boek had ik moeite om de draad in het boek te zien (behalve dan dat het fenomeen “Skin in the game” steeds terugkeert). Er staan zeker veel interresante dingen is, maar het werkt niet als één geheel.

Dat gezegd hebbende, hij slaagt er zeker wel in duidelijk te maken hoe belangrijk Skin in the game is. Overigens is dit spreekwoord niet letterlijk te vertalen, het beste vertalen we dit nog met “Iets op het spel hebben staan”.

Het gaat er om dat wanneer je iets op het spel heb staan, je risico loopt wanneer er iets misgaat. Vandaag de dag lijkt dit steeds zeldzamer te worden. Iedereen wil graag op de kosten van iemand anders risico’s nemen. Of dat nu om virtue signalling gaat of bankiers-risico. Het liefst neemt men risico’s van het type “kop ik win, munt jij verliest”.

Dit fenomeen strekt zich uit over meerdere gebieden. Het treedt bijvoorbeeld ook op wanneer een kleine bevolkingsgroep iets per se niet (of juist wel) wil, en dit voor de rest van de bevolking onbelangrijk is. De noten allergie is een goed voorbeeld. Iemand met noten allergie heeft er veel interresse in dat er producten op de markt komen die niet met noten in aanraking zijn geweest. Iemand die geen noten allergie heeft maakt dit niets uit. Wanneer nu de kosten voor een noten vrije omgeving klein zijn, dan zal een fabrikant er liever voor kiezen om zijn producten noten vrij te produceren. Zo komt het dan ook dat veel mensen zonder noten allergie toch veel producten eten die noten vrij geproduceerd zijn.

Er zijn best wel veel gebieden waar Skin in the game een rol speelt. En Taleb’s boek dekt vele van deze genadeloos op. Daarbij schuwt hij er niet voor om ‘heilige koetjes’ te slachten. Zeker de economen, bankiers en politici komen er niet zo goed af.

Al met al een lezenswaardig boek. Van mij krijgt hij 4 1/2 van de 5 punten. (Fooled by randomness heeft 5/5, en Antifragile is een buitenklasse)