In een recente podcast waren Jay Dyer en Robert Taylor beide te gast, en hoewel het onderwerp van de podcast niet bijzonder interresant was, was het wel interresant om te horen hoe mensen langs elkaar heen kunnen praten. Ik vond dat vooral Robert Taylor daarbij totaal wereldvreemd overkwam. Maar wat mij ook duidelijk leek is dat ondanks alles Taylor voor vele wellicht toch de overhand had in de discussie.

Het probleem leek me te zijn dat Taylor en Dyer over verschillende dingen spraken. Taylor leek een strikt libertarische wereldvisie te hebben, terwijl Dyer een meer filosofische zienswijze heeft.

De realiteit is iets dat we niet kunnen waarnemen. We kunnen slecht een zeer klein deel ervaren door onze zintuigen. Dit kleine gedeelte is echter genoeg om een model te bouwen (in ons brein) over hoe we ons in leven kunnen houden tot de genen zich kunnen vermeerderen. Dit model kunnen we onze persoonlijke realiteit noemen, zoals in het volgende figuur:

img

In het bovenstaande figuur zou ik zeggen dat Taylor vast zit in het model en dit model verwart met de realiteit. Daar is een goede reden voor, Taylor heeft al vroeg in bitcoins geïnvesteerd en is zo rijk geworden. Het ego neemt dit als een bevestiging van het model, en wanneer men rijk is dan passen zich andere mensen sneller aan jou aan dan omgekeerd. Taylor heeft zodoende nauwelijks nog negatieve feedback en ziet zijn model bevestigt waar hij maar kijkt. Met als resultaat dat hij niet langer in staat is om model en realiteit van elkaar te scheiden. En omdat hij zo overtuigd is van zijn gelijk komt hij heel zelfverzekerd over, en zal voor velen als “winnaar” uit de discussie komen.

Dyer daartegen is zich terdege bewust van het bestaan van model en realiteit, en weet dat dit niet hetzelfde is. Het probleem in de discussie is een beetje als het probleem om uit te leggen wat groen is aan een kleurenblinde.

Veel luisteraars zijn zich waarschijnlijk ook niet bewust van het verschil tussen model en realiteit, al zullen zij vaak vast zullen zitten in hun eigen model. Toch is het dan veel gemakkelijker om de logica van Taylor te volgen dan die van Dyer. En zoals al genoemd de presentatie van Taylor was veel zelfverzekerder.

Al met al vond ik het wel illustratief om to horen hoezeer men in een gesprek langs elkaar heen kan praten. Maar belangrijker nog is de realisatie dat de ogenschijnlijke winnaar in een discussie er volledig naast kan zitten. Presentatie is belangrijker dan feiten. En het lijkt paradoxaal, maar naarmate men zekerder is van zijn gelijk zit men vaster in zijn model, en is de kans dat men het fout heeft groter.

Oh, een link naar de podcast voor het geval je dit zelf zou willen horen. Ongeveer vanaf de helft werd dit effect echt duidelijk, en naar het einde toe probeert Dyer om Taylor dit te laten zien, maar faalt hierin.