Als je zo blog’s schrijft dan kies je toch altijd weer voor een bepaalde invalshoek, een bepaalde framing. De framing is in hoge mate bepalend voor hoe een onderwerp ‘uit de veren’ komt.

Wanneer je dit een tijdje doet, dan begint op te vallen hoezeer de wereld in twee kampen verdeelt lijkt te zijn. En hoezeer de framing vaak terug te herleiden is tot een tweezijdig verhaal. Het gebeurt maar zelden dat er drie (of meer) kanten aan een framing zitten - op dit moment schiet me er zelfs niet één te binnen.

Kennelijk is het zo dat op een diep niveau onze wereldbeschouwing alleen in pro en contra uiteenvalt.

Goed versus Kwaad.

Links versus Rechts.

Mannelijk versus Vrouwelijk.

Vrij versus Gevangen.

r-strategie versus K-strategie.

Etc, etc.

Opmerkelijk is daarbij ook nog eens hoe veel van deze framing verwant lijkt te zijn aan elkaar. Bijvoorbeeld is ongeacht het standpunt van de schrijver links vrijwel altijd geassocieerd met vrouwelijk en r-strategie, en omgekeerd rechts met mannelijk en K-strategie.

Natuurlijk is goed/kwaad sterk afhankelijk van het persoonlijke standpunt…

Maar -om het nog eens te herhalen- waarom maar twee?

De werkelijkheid is altijd multi-dimensionaal. Bijna niets is ooit zwart/wit. Ik vermoed dan ook dat het om een psychologische eigenschap gaat. Ik heb hier echter nog nooit iets over gelezen of gehoord.