Het volgende artikel is geplaatst onder: politiek -> NAP: Ideologie.

In het boek van Jordan Peterson (12 Rules for Life) kwam ik in de introductie deze zin tegen:

Ideologieën zijn eenvoudige ideeën, verpakt als wetenschap of filosofie, waarvan men beweert dat het de complexiteit van de wereld verklaart en deze zal perfectioneren.

Dat gelt ook voor het Non Agressie Principe wanneer we deze willen gaan gebruiken om de samenleving in te richten.

NAP als ideologie

Er zit een groot verschil tussen het NAP als een persoonlijke overtuiging (leidraad) en het NAP als een politieke ideologie waarmee we de wereld zouden willen herinrichten.

In het internet kunnen we talloze voorbeelden vinden van libertariërs die (goede bedoelingen ten spijt) het NAP als leidraad voor de politiek willen gaan gebruiken. Vaak wil men dan de overheid geheel afschaffen.

Zelf heb ik daar in het verleden ook wel voor gepleit. Maar ik heb die mening losgelaten. (Al blijf ik van mening dat de overheid een stuk kleiner zou moeten worden)

De groep in een beperkte omgeving

Het NAP is voor een individu waarschijnlijk de beste oplossing om met een simpele leidraad op een moreel verantwoorde wijze door het leven te komen.

Maar wat voor een individu wenselijk is, is voor een samenleving niet per-se ook het beste. Vooral niet wanneer de groep waarin men leeft moet concurreren met andere groepen.

In zekere zin kunnen we stellen dat de concurrentie tussen de groepen een soort permanente reddingsboot situatie creëert. Maar dan op groepsniveau. En tegen dat soort situaties is het NAP niet opgewassen, en zal dan ook tekort schieten.

Een libertariër die probeert om zijn groep het NAP op te leggen benadeelt zijn eigen groep in de concurrentie met de andere groepen. En uiteindelijk ondermijnt hij daarmee zijn eigen doel van een agressieloze samenleving. (Want het is niet aan te nemen dat wanneer zijn samenleving ondergaat de overwinnende samenleving agressieloos zal zijn!)

Dominantie hiërarchieën

Voor het samenleven in groepen en in een begrensde omgeving heeft de evolutie al lang geleden een antwoord gevonden: Dominantie hiërarchieën. Wanneer een dominantie hiërarchie gebaseerd is op verdiensten dan heeft de groep de hoogst mogelijke overlevingskansen. Ook wanneer dit betekend dat een individu binnen deze groep eventueel in zijn vrijheid (levenstijd) beknot wordt.

Een dominantie hiërarchie is de meest efficiente oplossing om onnodige verliezen te voorkomen. Wanneer we naar de dierenwereld kijken dan zien we veel voorbeelden. Wolven bijvoorbeeld vechten om hun plaats in de hiërarchie. Maar het gevecht gaat niet op leven en dood, wanneer duidelijk is wie er gewonnen heeft houdt het gevecht op. De verliezer accepteert zijn plaats, en de winnaar laat de verliezer met rust. Zo kunnen ze bij de jacht toch samenwerken. Bij mensen is het niet anders, ook hier blijven verliezen aan de samenleving beperkt, en zullen de navolgende winsten (wanneer de juiste man op de juiste positie zit) de samenleving juist sterker maken. (Zie in dit verband ook de r/K theorie)

Ook zien we een mogelijke parallel met het NAP. Het NAP stelt dat geweld wel mag, als we er van uit kunnen gaan dat het ‘slachtoffer’ er achteraf dankbaar voor zal zijn. Zo ook binnen een groep: wanneer het overleven van de groep vergt dat leden van de groep in hun levenstijd beknot worden, dan kunnen we hiervoor hetzelfde argument gebruiken. Dankzij het overleven van de groep kunnen deze personen ook overleven en zo gecompenseerd worden voor de verloren tijd. (Mochten ze in een oorlog hun leven verliezen dan gelt dit voor hun nabestaanden.)

Leiders posities

Hoewel binnen een hiërarchie niet alle mensen zich aan het NAP hoeven te houden, zo is dit beperkt tot hun functie binnen de hiërarchie. Een general mag uit hoofde van zijn functie bevelen geven en verwachten dat deze worden opgevolgd. Maar als prive persoon verliest hij deze bevoegdheden. Hetzelfde gelt voor regeringsleiders en andere ambtenaren.

Competentie

Een op verdiensten gebaseerde dominantie hiërarchie geeft de beste resultaten. Het is belangrijk dat de functies binnen de hiërarchie op basis van verdiensten, i.e. competentie vergeven worden. Gebeurt dit niet dan nemen de overlevingskansen van de groep af. Vriendjes politiek en “kruiwagens” zijn uit den boze!

Conclusie

Het NAP is voor individuen, niet voor samenlevingen. Wel geloof ik dat ook een samenleving zo min mogelijk geweld moet gebruiken. Immers geweld verstoort de terugkoppeling, en zonder terugkoppeling kan een samenleving niet op de lange termijn overleven.

De balans houden, dat is een opgave voor alle leden van de samenleving.