Nadat ik gisteren de ethnostaat heb laten passeren moet ik nu ook wel de rassen realiteit aanspreken.

Rassen realiteit gaat over het erkennen dat er menselijke rassen zijn. Hetgeen na de ontkenning door de postmoderne-progressieven met “alles is een sociaal construct” wel een vleugje frisse lucht is. Voor en tegenstanders kunnen zich nu uren amuseren met te vragen “wie wel en wie niet tot een bepaald ras behoort”.

Dat rassen bestaan is duidelijk, alleen een nihilist kan dusdanig wereldvreemd zijn dit te ontkennen. Om er toch even kort op in te gaan: we spreken bijvoorbeeld over verschillende honden rassen, katten rassen, paarden rassen en wie weet wat nog meer voor rassen. Al deze rassen verschillen van elkaar op uiterlijkheid. Ga naar een dierenhandel en vraag eens naar een hond… de eerste vraag die terugkomt is “welk ras?”. De indeling in rassen heeft het doel om binnen een soort verschillende groepen te duiden. Dit is niet altijd gemakkelijk, en er zijn veel randsituaties. Toch zal niemand ontkennen dat er hondenrassen zijn. Logisch gezien kunnen we dit ook bij mensen doen, en de rassen-overgangen aan de hand van uiterlijke kenmerken maken. Dat werkt niet altijd en overal, en dat hoeft ook niet. Maar we beweren toch ook niet dat rood en oranje hetzelfde zijn? ook al kunnen we misschien niet precies aangeven waar iets nog rood is en wanneer het oranje wordt.

De echte vraag is imo dan ook niet of rassen bestaan, maar wat we daarmee zouden moeten doen.

En voor zover ik conclusies kan trekken uit de discussies, denk ik dat het een simpel antwoord is: Nee.

Laat iedereen zijn grootst mogelijke vrijheid, en dit ‘probleem’ lost zich vanzelf op.

Maar daar wringt wel de schoen: het is immers (post)modern om de blanken van alles en nog wat de schuld te geven. Als er ergens verschil in uitkomst is dan moet dat wel door de blanken veroorzaakt zijn. Het rassen probleem zit hem dan ook -op dit moment- vooral in de (blank gedomineerde!) links-progressieve hoek. Zouden zij stoppen met het spelletje alles is schuld van de blanken dan is er binnen een tiental jaren geen sprake meer van rassenongelijkheid. Rassenongelijkheid wordt in stand gehouden door bij het minste en geringste ‘rasisme’ te roepen. Nu, de rassen zijn niet gelijk (anders zou er geen ras zijn). Dus ik verwacht ook niet dat iedereen dan dezelfde uitkomst zou hebben. Uitkomst is uiteindelijk afhankelijk van verdienste. En verdienste is afhankelijk van gedrag. Niet iedereen gedraagt zich hetzelfde, en dus zal ook niet iedereen de dezelfde uitkomst hebben. Maar daar is niets verkeerd aan. Integendeel, dat levert juist de verscheidenheid op die men zegt te willen.

Door een verdiensten gebaseerd systeem te gebruiken valt het rassenverschil weg. Discriminatie houdt op een issue te zijn wanneer we er niet langer over spreken. En ik mag me in het gezelschap van Morgan Freeman wanen met deze instelling:

Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat ik nu het thema van de ethnostaat buiten beschouwing laat, en dat is in zekere zin ook zo. Ik geloof niet dat een ethnostaat de (of zelfs ‘een’) oplossing is. Maar zelf wanneer men een ethnostaat wenst dan nog zou een verdiensten gebaseerd systeem hiervoor (deels) kunnen zorgen.

Wanneer rasisme tot het verleden behoort en iedereen in maximale vrijheid leeft, dan valt te verwachten dat mensen soortgelijke mensen opzoeken. Dit fenomeen is zo oud dat het eigenlijk alleen in blanke landen gezegd hoeft te worden. Mensen zoeken vrijwel altijd dezelfde soort op. Men voelt zich zo nu eenmaal het meeste thuis. deze vrijwillige scheiding in bevolkingsgroepen verwatert over tijd (integratie!) dan vanzelf wel. Al zal dat waarschijnlijk wel een honderdtal jaren duren.