Dit is een vervolg op de voorgaande post.

Eigenlijk wilde ik een serie beginnen over ‘de perfecte staatsvorm’, maar ik twijfel of ik dat nu al moet beginnen, of dat ik dit later pas zal oppakken wanneer de mogelijkheid tot reageren op mijn schrijfsels mogelijk is.

Ik denk dat ik zou moeten wachten, maar wil -nu ik er over begonnen ben- er toch wel een paar woorden over kwijt. Het zal echter nog geen serie worden.

Omdat mensen een ingebouwd mechanisme hebben dat een dominantie hiërarchie ondersteunt zou ook de staatsvorm hierbij moeten aansluiten. Maar hier zit een addertje onder het gras: het mannelijk imperatief kan goed overweg met een dominantie hiërarchie, het vrouwelijk imperatief een stuk minder. Het vrouwelijk imperatief streeft naar vlakke structuren al wordt een hiërarchie gebaseerd op senioriteit wel geaccepteerd.

De geschiedenis laat zien dat een verdiensten gebaseerde structuur de beste resultaten levert voor een samenleving over langere termijn. Ook wanneer dit de vrijheden van enkele individuen aantast. Omdat echter een complexe samenleving alleen in grote lijnen gestuurd kan worden moet er voldoende vrijheid op individueel niveau zijn. Deze balans is waarschijnlijk één van de moeilijkste aspecten van de pefecte staatsvorm.

Daar komt bij dat een samenleving die openstaat voor innovatie het beter doet dan een samenleving met verstijfde structuren. Ook hier moet er voldoende vrijheid bestaan om te experimenten, zelfs als deze tegen de geldende regels ingaan. Een “kruimelige” structuur waarbij op locale schaal landelijke regels overstemt kunnen worden zou hiertoe in staat zijn.

Net nadat ik het bovenstande geschreven heb, hoor ik de laatste podcast van Jordan Peterson met Dr Ian McGilchrist. Waarin beide het probleem bespreken dat de linker-hersenhelft blind is voor dingen die het niet kent. Nu is die linkerhelft juist verantwoordelijk voor de logische samenhangen. En dit heeft natuurlijk dan ook onmiddellijk te maken met dat wat ik boven geschreven heb, en is van fundamenteel belang voor dit onderwerp als geheel.

Een eerdere gelijkaardige duiding in het boek van Jordan Peterson (12 rules for Life) was al de aanleiding om de presentatie van ‘de perfecte staatsvorm’ te willen verschuiven naar een tijd waarin een discussie op deze site mogelijk is. Het interview onderstreept voor mij deze opvatting, zodat ik het hierbij wil laten.

Maar ik wil op dit onderwerp in de toekomst zeker nog terugkomen.