Iedereen heeft een model van de werkelijkheid. En ieder model is principieel fout. Niemand heeft het juiste model van de realiteit. De werkelijkheid is oneindig complex, en een juist model zou dus niet alleen oneindige complexiteit moeten hebben, het zou ook nog eens alle onjuiste modellen moeten modelleren. Onze hersenen hebben dan ook een vereenvoudigd model, dat met zekerheid foutief is.

Omdat het model niet 100% correct is, lopen we regelmatig tegen conflicten aan. Hoe we omgaan met deze conflicten bepaald in hoge mate of we linkse of rechtse politieke voorkeuren hebben.

In het kort: Rechts zal het model aanpassen wanneer er een fout opduikt, en links zal proberen de werkelijkheid aan te passen.

Natuurlijk is ook deze bewering een soort model en onderhevig aan hetzelfde probleem als overige modellen, het is niet (geheel) correct. Maar het is wel een manier van probleem beschouwing die af en toe behulpzaam kan zijn.

Nu wil ik hier niet beweren dat de methode van rechts principieel beter is. Wanneer we enkel modellen zouden aanpassen dan komen we uiteindelijk op een levensstijl uit die vrij primitief is. Rechts past zich namelijk aan de omgeving aan, ipv de omgeving aan te passen. Links wil de omgeving aanpassen, maar mist in het algemeen de binding met de realiteit om dit te kunnen doen.

Links en rechts hebben elkaar nodig om tot een optimaal resultaat te komen. Links levert de visie, en rechts maakt het waar. Links zonder rechts zal mogelijk niets eens kunnen overleven. Rechts zonder links zal in de holen blijven wonen. Maar samen zijn ze in staat om een beschaving op te bouwen.