Ik heb even nodig gehad, tenslotte is het niet zo gemakkelijk om een overtuiging van vele jaren zo maar naast je neer te leggen. Laat staan af te wijzen als onjuist en onwenselijk!

Maar het is zo ver, vandaag neem ik definitief afstand van het libertarisme. Zoals ik al vaker schreef heb ik me al geruime tijd niet meer als libertariër geïdentificeerd, maar ik had de band -zeker op emotioneel niveau- nog niet geheel verbroken. Dat is vanaf vandaag wel het geval.

De doorslag komt uit de volgende realisatie:

Het is onmogelijk om iets te bezitten wanneer de samenleving (de mensen om je heen) dit niet toestaan.

Dit weten de libertariërs ook wel -ten minste op onbewust niveau- en daarom pleitten ze voor het NAP (Non Agressie Principe). Wanneer iedereen het NAP onderschrijft dan is bezit wel mogelijk zonder toestemming van de anderen.

Een libertariër wil moraliteit gebruiken om de medemens monddood te maken. Het zou immoreel zijn om niet volgens het NAP te leven. De libertariër gebruikt het NAP -moraliteit- als ‘wapen’. Mensen die niet volgens het NAP willen leven worden afgeschilderd als immoreel en verwerpelijk. Deze praktijk heet ‘naming and shaming’ (benoemen en te schande maken) en is een principieel vrouwelijke/linkse methode om de eigen wensen door te zetten.

Libertarisme is daarmee onlogisch. Wanneer libertarisme logisch consistent zou willen zijn dan is ook het gebruik van ‘naming and shaming’ af te wijzen als zijnde in tegenspraak met het NAP. Libertariërs zeggen daarvoor een uitweg te hebben gevonden: iedereen moet tot het NAP bekeert worden middels onderwijs/voorbeeld gedrag. Dus vrijwillig. Ik weet niet hoeveel libertariërs zich dit realiseren, maar dit is dezelfde idee als ook het communisme aanhangt: iedereen moet een overtuigde communist worden, dan zou het communisme wel werken.

Wat zou er gebeuren wanneer iedereen inderdaad het NAP zou moeten volgen? Dat is niet zo moeilijk te raden: Hoe gedragen mensen zich onder totalitaire systemen? Wel, men probeert het systeem optimaal te benutten voor het eigen gewin. Net zo min als onder het communisme mensen zichzelf wegcijferen ten behoeve van het communisme, zullen ook onder het libertarisme de mensen zich niet wegcijferen ten behoeve van het libertarisme.

Daarbij, mensen zijn niet allemaal gelijk. Er zijn slimme en minder slimme mensen. De slimme mensen kunnen veel sterker van het libertarisme profiteren dan de minder slimme mensen. Op den duur zal dit een sterk hierarchische samenleving vormen die -omdat er geen stabiliseerden(/herverdeling) mechanismes zijn- oneindig steil wordt. I.e. uiteindelijk zal 1 persoon alles bezitten (de enige vertragende factor zou het overlijden van mensen zijn, maar dit betekent enkel dat het langer duurt)

Natuurlijk zal het zo ver niet komen, mensen zullen dit niet accepteren en het NAP zal geschonden worden.

Mijn conclusie is dan ook:

  • Libertarisme is logisch onmogelijk.
  • Zelfs al wordt libertarisme geaccepteerd het zal niet tot een stabiele samenleving leiden.

Ik vind het jammer, maar ik moet wel tot de conclusie komen dat ook het libertarisme niet het panacee is dat ik zo graag zou willen.

Dit is deel 1 uit een korte serie over de onmogelijkheid en onwenselijkheid van het libertarisme.

Deel 2: Geen libertarisme… maar wat dan?

Deel 3: De schuld vraag

Deel 4: Het NAP Axioma

Deel 5: Self ownership