Naast de fundamentele drijfveren achter de politiek heeft de politiek ook consequenties. Ultieme consequenties.

Maar meer nog dan de drijfveren, zijn de ultieme consequenties vrijwel geheel onzichtbaar - op de korte termijn. Er spreken niet veel mensen over de diepere drijfveren achter de politiek, maar er spreekt niemand over de ultieme consequenties van politieke beslissingen.

Natuurlijk er wordt veel -heel veel, te veel?- over de ogenschijnlijke en kortlevende effecten van politieke beslissingen gesproken en geschreven. Iedereen heeft daar wel meningen over. Maar wat schuilt er diep in het verborgene? Hoe diep moeten we gaan?

Voor r-strategen telt alleen de korte termijn. K-strategen kijken vooral naar de lange termijn gevolgen.

We kunnen echter ook kijken naar de darwinistische gevolgen. Deze is per definitie op de lange termijn, maar kijkt niet naar dingen als welvaart, gezondheid of dergelijke. De darwinistische zienswijze kijkt alleen naar het overleven van het collectief. Een soort ultra-K strategie.

Wanneer we ons realiseren dat elke samenleving in concurrentie staat met elke andere samenleving en we waarde hechten aan het overleven van een (onze) samenleving dan moeten we de darwinistische kant van politieke besluiten ook wegen.

K-strategen zullen hiermee weinig moeite hebben. In feite wanneer men dit benoemt, dan zullen ze vaak instemmen met de waarde van deze evaluering. r-strategen reageren juist fel tegen deze manier van evalueren. Zelfs het benoemen er van kan op zware weerstand rekenen.

Na deze inleiding, kan de rest kort zijn:

[1] Elk politiek besluit verbetert of verslechtert de overlevingskansen van de samenleving

Een besluit dat de overlevingskansen verslechtert kan op korte termijn wel positieve gevolgen hebben. Maar deze zouden nooit gebruikt mogen worden om zo’n besluit te rechtvaardigen.

Ik heb geen goede NL vertaling van ‘dysgenics’ gevonden.

Nu staat er in deze porselein kast een olifant: eugenetica/dysgenetica. We kunnen er niet omheen dat het verbeteren/verslechteren van de overlevingskansen van een samenleving voor een groot deel samenvalt met de verbetering/verslechtering van het gemiddelde individu in deze samenleving.

Uit [1] volgt dan ook:

[2] Elk politiek besluit werkt eugenetisch of dysgentisch.

Maar ben ik geen voorstander van actieve eugenetische maatregelen. Het probleem is dat we niet kunnen voorspellen hoe zulke maatregelen zullen uitpakken. Bedenk dat een samenleving een chaotisch systeem is, en dus impliciet onvoorspelbaar. Het proberen om de ontwikkeling van de mens actief te sturen zal in mijn opinie zeer waarschijnlijk negatief uitpakken. (Ook al omdat we historisch gezien voortdurend onze kennis overschatten)

Ik ben wel voorstander van het voorkomen van dysgentische effecten. Het is bijna niet voor te stellen dat de overlevingskansen van een samenleving verhoogt worden door de gemiddelde mens in die samenleving te verslechteren. (Al geef ik wel toe dat ook dit niet met absolute zekerheid aan te nemen is)

Om een analogie te gebruiken: We weten niet met zekerheid wat we moeten doen om gezonder te worden, wat werkt voor de één werkt niet voor de ander. We weten daartegen wel met zekerheid wat we niet moeten doen om onze gezondheid te verbeteren (niet-roken, geen-suiker, minder-zitten etc).

We zouden er goed aan doen om actief te onderzoeken hoe iedere wet, ieder voorschrift, iedere subsidie en iedere belasting werkt in dit respect.