Onlangs hoorde ik ergens deze spreuk: Principes zijn voor verliezers. (Principles are for losers)

In die spreuk zou wel eens een verassende hoeveelheid waarheid kunnen zetten. Winnaars hebben geen verklaringen nodig, maar verliezers hebben een goede reden nodig om te verliezen. “Ik was niet goed genoeg”… wel dat zegt geen verliezer. Nee, wanneer we verliezen verliezen we graag op een superieure manier, bijvoorbeeld door morele of principiële superioriteit te claimen.

Natuurlijk heb ik het dan niet over een verlies in een sportwedstrijd, maar vooral over verlies dat we voelen voor het “onrecht” in ons leven.

Nu wil ik niet per se met de vinger wijzen… maar… libertariërs? (Ik was er zelf ooit één…!!!)