Ooit -in een ver verleden- heb ik mijzelf wel geïdentificeerd als libertariër. Nu is dat inmiddels wel lang geleden, maar ik heb me toch altijd tamelijk verbonden gevoeld met de libertariërs. We delen het NAP en verder… ja wat eigenlijk?

Het was gemakkelijk om libertariër te zijn toen ik nog 100% overtuigd was dat het NAP het één en al was van morele filosofie. Dat is inmiddels voorbij. Ik vind dat het NAP een goede leidraad is voor mijn persoonlijke leven. Maar ik geloof niet langer dat het mogelijk is om dit als leidraad voor de samenleving als organisatie te gebruiken.

En als ik zo om me heenkijk dan zie ik dit terug bij vele oud libertariërs. Met name de immigratie politiek van de laatste jaren, en de daaropvolgende verschuiving naar rechts in de samenleving lijkt bij flink wat libertariërs voor een soort crisis gezorgd te hebben. Met de ogenschijnlijke generationele ondergang van het westen heeft het libertarisme gevoelige klappen opgelopen.

In zekere zin (en wellicht overdrijf ik nu iets) lijkt dit op de ondergang van het Marxisme in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw. De communisten verloren toen hun legitimatie als wereld verbeterende ideologie met de onderdrukking van de opstand in o.a. Hongarije. Daarna waren ze nog wel een power-blok maar hun ideologische overwicht op het kapitalisme ging geheel verloren.

Ook nu lijkt het er op dat de potentiële generationele ondergang van het westen de legitimatie van het libertarisme ondergraven heeft.

Wat is er nu nog van het libertarisme over? Een paar vage economische theorieën? Waar is het morele overwicht gebleven? Is de enige reden om libertarisch te zijn c.q. te stemmen een betere economische ontwikkeling in de toekomst? welke toekomst? Vrijheid? welke vrijheid?

Ik heb hierop geen antwoord. Logisch gezien zou ik zo niet weten waar het libertarisme heen moet. Wat hun bestaansrecht nog is.

Als je een idee hebt, laat het me eens weten.