Elke groep vormt een hiërarchie, en deze hiërarchie kristalliseert bij de mens in een overheid. Deze trend is imo onvermijdelijk.

Maar de overheid hoeft op zich niet tot een verstikkend monster uit te groeien. Om dat te bereiken is het nodig dat er nog iets anders in de samenleving gaande is. Wat zorgt er voor dat een overheid altijd groeit?

Laat ik voorop stellen dat er een impliciete drang tot groei van de overheid is die geworteld is in de drang van de (sommige) mens tot het vergaren van macht. Maar omdat elke vorm van overheid een belasting op de samenleving is is er ook een tegenwerkende kracht: de weerstand van de mensen om belasting te betalen (niet alleen financiële belasting, ook dingen als dienstplicht, accijns, en zelfs ideologische ‘belasting’).

Een overheid moet deze weerstand overwinnen om te kunnen groeien. We kunnen dit ook zien als een verkoper dilemma. De overheid wil groeien en heeft het probleem om deze groei te verkopen aan de samenleving.

Als we iets willen verkopen moeten we als eerste behoefte creëren. Daartoe bedient de overheid zich van reklame, ook wel media of nieuws genoemd. Omdat de overheid niets produceert kan ze slechts 1 soort product verkopen: diensten. Diensten zijn het best verkoopbaar wanneer deze problemen oplossen. Het maakt daarbij niet uit of het een reëel of imaginair probleem betreft. Landsverdediging en veiligheid zijn reële problemen, en die zijn ook het gemakkelijkst verkoopbaar. Een overheid in het nauw zal dan ook vaak teruggrijpen op deze problemen.

Maar er zijn natuurlijk oneindig veel problemen. En het lijkt me dat deze vooral door het linkse politieke spectrum geïdentificeerd (lees: gecreëerd) worden. Bijna de gehele verzorgingsstaat is een links experiment. En links vindt nog voortdurend nieuwe problemen. De meest geliefde problemen zijn die die zichzelf in stand houden dankzij de oplossingen van de overheid. Sterker nog, probleem-darwinisme zorgt er voor dat juist deze problemen extra aandacht krijgen. En zo blijven ze zweren of zelfs groeien (voorbeeld: uitkeringen stimuleren het uitblijven van echte oplossingen, subsidies houden bedrijven of instellingen overeind die beter zouden verdwijnen etc)

De politici (van links en rechts) hebben nog een troef om het oplossen van gevonden problemen aantrekkelijk te maken: uitgestelde betaling. Wat ze doen lijkt in eerste instantie op de auto verkoper: afbetalen in 5 jaar. Maar in wezen is het veel erger: de hoofdsom wordt nooit afbetaalt, men betaalt enkel de rente. Alleen zo kan men de samenleving overhalen om onzinnige oplossingen voor kromme problemen te accepteren, het kost immers toch bijna niets? Maar zoals zo vaak: gratis bestaat niet, gratis is een woord voor niet weten hoe er betaalt wordt. We betalen voor alle oplossingen dmv van belasting (voor de rente) en inflatie (voor de hoofdsom). Al is de verdeling niet altijd exact, soms wordt er wat belasting gebruikt voor de hoofdsom, en soms wordt er ook inflatie gebruikt voor de rente.

Om even in herhaling te vallen: Een week of zo geleden schreef ik over het gevaar van Trump. Het gevaar van Trump is dat hij laat zien dat problemen wel opgelost kunnen worden. En dat is iets waar links acuut ongelukkig mee is, en waar zelfs rechts problemen mee heeft. Want een kleinere overheid willen geen van beide.