Hoera de noord-zuid lijn is af, …. op naar de volgende… ? hu? wat? weer een nieuwe?

Het volgende voorbeeld is puur fictief en enkel ter illustratie van een algemeen principe.

(En als het toch juist mocht blijken te zijn… dan is dat toeval)

Stel je bent een bouw ondernemer, en je wilt wel een leuk project… gelukkig is er een gemeente die wel een metro lijntje wil…

Nu, wanneer de ondernemer alles op alles zet, en snel de lijn afmaakt tegen de afgesproken kosten… dan zit hij met een probleem. Hij heeft een nieuw project nodig.

Gelukkig zijn er oplossingen, overheden weten niet wat iets kost, en ze weten niet wat ze willen. Ze zijn dus best wel bereid om contracten met open financiering te tekenen. En zelfs als ze dat niet willen, dan laat je ze gewoon een fix prijs contract tekenen waarvan je zelf al weet dat er wijzigen zullen komen. En die wijzigingen… die kosten wat!

Nu is het natuurlijk niet zo dat gemeente raden zo maar akkoord gaan met kosten verhogingen. Maar ook daar is een oplossing voor: lobbyen! Je legt de gemeente raden in de watten (met project geld), doet donaties aan uitgezochte goede doelen (bij toeval zitten daar vaak gemeenteraadsleden of hun familie in het bestuur) en er zijn vast nog wel meer creatieve oplossingen te vinden waar een raadslid zijn voordeel meet doet (sponsoren van de voetbal club van de zoontjes bijvoorbeeld). Er zijn talloze meest onopvallende mogelijkheden.

Op deze manier vloeit een deel van de project gelden terug naar de raadsleden, of komt op zijn minst hun ten goede. Als je dan nog de nodige vertragingen in het project hebt, dan ‘wennen’ de raadsleden aan deze ‘steun’. Een project afmaken is dan ook niet zo leuk voor de raadsleden. Maar mocht het toch ooit eens zo ver komen… wel de gemeentekas is inmiddels al lang gewend aan de extra uitgaven, dus waarom niet een nieuw project beginnen… met dezelfde bedrijven natuurlijk, want die kennen inmiddels ‘de weg’.

Nu woon ik niet in a’dam en weet absoluut niets over het noord-zuid project, laat staan over de bedrijven of de raadsleden. Het bovenstaande is -zoals gezegd- verzonnen!

Dat gezegd, de youtuber Frame Game heeft wel onderzoek gedaan naar bv de discriminatie industrie in de US. En die werkt zo ongeveer ook op deze manier. De cyclus is daar: De overheid neemt een anti-discriminatie wet aan, dat kan duur worden voor bedrijven, dus er ontstaan anti-discriminatie advies bureau’s. Deze bureaus worden ingehuurd door de ondernemingen, en verdienen zo hun geld. Zo ver, zo goed. Maar als de bureaus zich eenmaal hebben kunnen installeren is de manier om meer geld te verdienen gemakkelijk: wanneer een bedrijf nog geen ‘erkend’ anti-discriminatie bureau heeft ingehuurd, dan moet het wel een discrimerend bedrijf zijn!, aanklagen dus. En omdat er altijd wel ergens iets te vinden is (want discriminatie is lekker vaag) dan zullen bedrijven liever schikken dan een rechtszaak verliezen. En een deel van de schikking is geld, maar ook zal het bedrijf het bureau inhuren!

Laten nu de bureaus ook nog eens leuke donaties doen aan een politieke partij (overwegend de democraten), en er zullen meer wetten komen die voor meer klandizie gaan zorgen. Het cirkeltje is rond. Een volstrekt nutteloze industrie tapt zo een miljarden bron aan.