In een recente discussie kwam het argument naar voren dat de mensen vroeger wel wisten hoe te leven en dat deze lessen opnieuw ontdekt moeten worden.

Daar zet ik de nodige vraagtekens bij. Het lijkt me onwaarschijnlijk dat er ooit een moment is geweest waarop de mensen precies wisten hoe te leven. Het lijkt veel waarschijnlijker dat we altijd maar een beetje -pardon- “aangekloot” hebben zonder echt te weten waarom we doen wat we doen.

Als we terugkijken is de beslissende factor de filterende werking van de geschiedenis: achteraf gezien weten we wat werkt en wat niet werkt. Dat wat wel werkte wordt van generatie op generatie overgelevert, dat wat niet werkte wordt niet overgelevert en wordt vergeten. Boeken met wijsheid (i.e. ideeën die werkten) zijn bewaart, boeken met onzin zijn weggegooid.

Wij weten niet hoe de mensen vroeger leefden. Het enige wat we weten is wat doorvertelt is. En dat is door het filter van de geschiedenis gegaan.

Conservatieven realiseren zich dit waarschijnlijk op een onbewust niveau. Progressieven niet, die zijn in het algemeen zo overtuigt van hun “beter weten” dat ze bereidt zijn te experimenteren. Inclusief de dingen die we vergeten zijn omdat ze niet werkten.

Dit lijkt een zwak punt te zijn van het darwinisme: alleen wat werkt blijft behouden. Wat niet werkt wordt vergeten. En moet keer op keer opnieuw vergeten worden.

Socialisme werkt niet. Deze les is door de mensheid waarschijnlijk keer op keer geleerd en vergeten. En we gaan deze les opnieuw moeten leren.

Het is gevaarlijk om te claimen “nu is het anders”… maar we hebben nu archivering methoden, wetenschappelijke analyses, en… het internet. Zou het kunnen zijn dat we deze les nu voor de laatste keer moeten leren? Als dat zo is (en ik ben voorzichtig optimistisch) dan zou de gouden eeuw van Scott Adams wel eens voor de deur kunnen staan.