De navolgende post is als artikel toegevoegd aan de sectie “Politiek“.

Het minimum loon, waar is het goed voor?

Laten we beginnen met een grafiekje. In dit grafiekje staat het aantal banen als functie van de hoogte van het loon:

Lonen vs banen

De meeste banen bestaan bij het laagste loon. Wanneer het loon hoger wordt (verder naar rechts) dan neemt het aantal banen af.

Deze grafiek is een theoretische grafiek. Dat wil zeggen het houdt geen rekening met welk type baan of de wil om een baan te nemen of niet. Het houdt ook geen rekening met de vraag of er voor een baan gereedschap nodig is of niet, of welke ruwe materialen er nodig zijn.

Desalniettemin het is duidelijk dat wanneer de prijs van werk zeer laag is, dat er heel veel vraag naar werknemers zou zijn.

Dit leidt ons al onmiddellijk naar een eerste consequentie van het minimum loon: een (bijna oneindig) aantal banen wordt onmogelijk. Terecht of niet, wanneer het minimumloon boven het punt ligt waar het werk er zou zijn, dan is het werk er niet langer.

Conclusie 1:

Het minimumloon vernietigd een groot aantal potentiële banen en zorgt zo voor een hogere werkloosheid.

Theoretisch genomen is het zelfs zo dat het minimumloon de enigste oorzaak voor werkloosheid is. In de reële wereld zijn er nog andere factoren ook, zoals wetgeving (anders dan minimumloon) minimum mogelijke levensstandaard, geografische factoren, subsidies (ook door prive personen) etc.

Een tweede grafiek laat zien hoeveel potentiële kandidaten er zijn voor een baan, gebaseerd op de moeilijkheidsgraad van die baan:

kandidaten vs moeilijkheidsgraad

Banen met een lage moeilijkheidsgraad kan iedereen. Naarmate de moeilijkheidsgraad toeneemt, neemt het aantal potentiële kandidaten af. Tot het voor de extreem moeilijke banen bijna tot nul gedaald is.

De vorm van deze grafiek wordt bepaald door de IQ verdeling in de bevolking. (PS: de vorm is niet perfect vanwege het teken-programma dat ik gebruik. Maar voor illustratie van het principe is het goed genoeg)

In het algemeen zullen moeilijkere banen ook meer loon opleveren.

Wanneer er een minimum loon is, dan zullen hierdoor overwegend banen verdwijnen met lage moeilijkheidsgraad. Wordt het minimumloon opgetrokken, dan verdwijnen er successievelijk moeilijkere banen.

Conclusie 2:

Het minimumloon maakt het onmogelijk voor mensen met minder capaciteiten om passend werk te vinden.

Dit maakt hen structureel werkloos en afhankelijk van een uitkering. Zonder uitzicht op verbetering.

Ervaring is een belangrijke factor voor de productiviteit. Productiviteit is een belangrijke factor voor de loonhoogte. Door te verhinderen dat mensen met een lagere capaciteit ervaring kunnen opbouwen, verhinderd het minimumloon een doorstroom naar hogere levensstandaards. (Juist voor die groep waarvoor het minimumloon eigenlijk bedoeld is)

Conclusie 3:

Het minimum loon houdt mensen met minder capaciteiten in een lage levensstandaard gevangen.

Het is zelfs zo dat de werklozen de mensen die wel werk hebben gevangen houden in een minimumloon baan. Dit omdat de werkende geen hoger loon kan vragen omdat de werkgever dan zou zeggen: ik neem wel iemand die nu werkloos is en bereid is voor het minimumloon te werken.

De vierde conclusie die ik wil noemen is algemeen geldig voor elke bron van werkloosheid. De welvaart in een land, de levensstandaard, is afhankelijk van de productie in een land. Iedereen die meedeelt in de productie maar niet bijdraagt tot die productie verlaagt de gemiddelde welvaart per persoon.

Omdat het minimumloon de werkloosheid verhoogt is dan ook:

Conclusie 4:

Het minimumloon verlaagt de gemiddelde levenstandaard in een land.

Er is nog een argument te maken dat de 4-de conclusie extra ondersteunt. Werk dat onze leefomgeving verfraaid is vaak laag loon werk. Dit omdat verfraaiing niet noodzakelijk is, en niet direct voor extra inkomsten zorgt. Werk dat enkel een verfraiende functie heeft is een last. Een minimumloon verhinderd daarom juist verfraaiing.

In mijn opinie is daarom het minimumloon extra beschadigend voor de levensstandaard.

Zijn er argumenten voor het minimumloon?

Het argument voor het minumloon is dat het de mensen een “leefbaar” inkomen garandeerd.

Dit mag zo zijn, maar de effecten van de bovengenoemde conclusies is dat het minimumloon een scherpe scheiding aanbrengt tussen werkenden en werklozen. Een kloof in levenstandaard die mensen in een lage levensstandaard gevangen houdt.

Voor hen die door het minimumloon iets meer inkomen ontvangen is het bestaan van een minimumloon positief, maar dit extra inkomen dat zij ontvangen gaat ten koste van hen die hierdoor in de werkloosheid gevangen blijven. En de dreiging van een vervanger houdt bovendien vele minimumloon werknemers gevangen in het minimumloon.

Het macro effect

Wanneer we de groep mensen bekijken die door het minimumloon beïnvloed worden dan kunnen we deze splitsen in twee groepen: de ene groep heeft meer loon, de andere groep is nu werkloos. Maar de twee groepen samen ontvangen niet meer inkomen.

Het minimumloon dirigeert niet meer geld naar de groep laagstbetaalden, maar houdt juist meer mensen gevangen in een uitzichtloze lage levensstandaard.